Het is alweer een jaar geleden dat we met de overwegend grijze rakkers van de Hart&vaatgroep naar Rotterdam zijn geweest. Een dag waarvan we toen zeiden “Deze is niet meer te toppen”. We hadden het helemaal mis. Het was zaterdag weer een traktatie van niveau en de perfecte afsluiting van een bijzonder natte zomer. De mensen van het bestuur Hart&vaatgroep afdeling Limburg hebben wederom goed werk geleverd. Ik hoop dat we nog vele jaren aan deze verwennerij mee mogen doen.

Het begon al heel vroeg in de morgen. Menig een zal voor de klerenkast hebben gestaan met de vraag “Wat trekken we aan vandaag?”. De voorspellingen waren goed, maar klopt het ook? Het oogt wat grijs en echt warm is het nog niet. Maar wie de jaarlijkse uitstapjes van deze club kent, weet dat er een "goed weergarantie" bij de prijs is inbegrepen. Het zou een prachtige nazomerdag worden. Onze groep uit Blerick telt deze keer 14 personen. Om 0.800 uur precies arriveert de groene bus van Touringcarbedrijf Gielen met onze reisvrienden uit Sevenum, Horst en Venlo. “He!! Hallo allemaol!, Wie geit ut met och!!” Alom vrolijke gezichten, of moeten we gezien de bestemming vandaag zeggen,"plezante bollekes"? Zo`n weerzien schept een band. Een gevoel van samenhorigheid. We zijn zuidwaarts gereden om ons in Sittard te verenigen met de tweede bus uit Maastricht. De chauffeur vertelde nog even wat over de huisregels. Waar je wel of niet mag poepen en dat kauwgom niet in de vloerbedekking thuis hoort. Erg informatief was hij niet, maar wist wel over de boordradio enkele leuke moppen te vertellen. Dit tot luid gelach achter in de bus. De reis kon nu echt beginnen.

Iets later dan gepland stonden we aan de kade in Huy België. Op het zorgvuldige samengesteld reisplan wat iedereen had meegekregen stond te lezen, “Boottocht op de Maas van 1 uur. Koffie met iets lekkers aan boord”. De boot, volgens mij nog uit de tijd van Napoleon had z`n ankers gelicht. Ze was klaar om ons tijdens een “Petit déjeuner” (een klein ontbijtje), wat van de mooie omgevingen dit Huy rijk is, te laten zien. Aan boord, verdeeld in twee etages, waren de tafels al gedekt met lekkere broodjes. De Franstalige bemanning zorgde ervoor dat iedereen voorzien werd van een vers bakkie koffie of thee. Aan onze tafel waren inmiddels enkele bekenden aangeschoven welke we het vorig jaar tijdens het reisje hadden leren kennen. Samen zijn we na het ontbijt helemaal voor op de punt van de boot gaan zitten. Het zonnetje stond strak op ons gezicht en een heerlijke zomerbries zorgde voor een beetje verkoeling. Zulke momenten moet je koesteren. Eenmaal terug aan land hadden we een uurtje of twee, om zelf wat te ondernemen. Uit ervaring weten we dat je niet ver moet gaan lopen of lang zoeken voor het juiste terras. Waar de zon het hoogste staat en de serveersters het blootst, daar staat de hemelpoort op een kiertje. We hadden het perfecte terras gevonden. Al snel volgden andere reisgenootjes en zaten we met een grote groep te klessebessen. Gesprekstof genoeg. Natuurlijk komen het hart, de vaten en de ingegroeide teennagel ook weer even ter sprake, maar het drukt geen stempel op deze dag. We zijn even vrij van alle dagelijkse rompslomp. Geweldig dat zoiets mogelijk is. De cappuccino was overigens goddelijk. Het bier lekker koud en door het Petit decolleté van de bediening vergeet je even alle sleur.

Om 14.00 uur ging de reis verder. Bestemming Remouchamps! De chauffeurs hadden afgesproken niet de snelste, maar de mooiste route te rijden. Wat een mooi gebied is het toch. Na prachtige vergezichten en dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan kwamen we aan op de plaats van bestemming. “Le Grottes van Remouchamps”. In de bus werd nog eens goed uitgelegd wat ons te wachten stond. Het is koud in de grotten en voor mensen die slecht ter been zijn is het niet echt een aanrader. Op een enkeling na zijn we het avontuur toch aangegaan. Herman welke een best woordje Frans spreek regelde de kaartjes. Wij zijn beland in de eerste groep van 25 personen. Nou, de gids had het beslist niet makkelijk tussen deze groep balorige Limburgers. Met zijn Franstalig accent probeerde hij er toch wat van te maken. Wat hebben we gelachen. Over wolven aan de reling en slechte stukadoren. De een na de andere opmerking liet ons de kou vergeten. Stalactieten, stalagmieten of het nou staat of hangt, het maakte ons uiteindelijk allemaal geen bal meer uit. De tocht ging over 1200 meter te voet en met wenteltrappen van wel 12 meter de diepte in. Wie drie woorden heeft verstaan van onze uiterst vriendelijke en bekwame gids mag blij zijn. Uiteindelijk kwamen we aan bij een ondergronds meer, waar de reis in enkele boten verder ging. Dit was de bekroning van het ondergronds avontuur. 700 meter schommelend, piepend en krakend slingerden we door de smalle gangen. Soms was het plafond zo laag dat de derrière van je voorganger wel heel erg dichtbij kwam. Gelukkig schijnt er aan het eind van iedere tunnel wel ergens licht. Bijzonder? Nee dat was het niet, maar wel hilarisch. Door de moddeur aan de fleur kon je precies zien wie er naar de grotten waren geweest.

Tot 17.00 uur mochten we nog ergens aan de lampen gaan hangen. Wij hadden gekozen voor een terras direct om de hoek. Ons zuidelijkste groepje Limburgers had daar ook de ankers uitgegooid. Een van de dames had een stokbroodje besteld. Nou, daar had je met de hele groep van kunnen eten. Die baguette van bijna een meter werd met luid gelach ontvangen. Zelf trakteerden we ons op z’n Nederlands. Samen een frietje met wat bitterballen. Nou ben ik geen frietmens, en na deze hap weet ik ook weer waarom. België frietland? Nou dan hebben ze de friet van de Aldi nog niet geproefd. Het kan dus nog erger!! Geen punt, want straks gaan we lekker eten bij restaurant De Grenedeer in Gronsveld.

Daar werden we met open armen ontvangen. Na eerst een half uurtje bijpraten kwam de soep. Dan is het even stil en klinkt er slechts het gekletter van de veel te grote lepels in de iet wat kleine soepkommetjes. Harry maakte nog wat foto’s terwijl het hoofdgerecht werd opgediend. Ook deze keer had ik uiteraard gekozen voor vlees. Varkenshaasje in een heerlijke roomsaus. Ook de frietjes en de groenten waren bijzonder lekker. Als afsluiting kregen we een heerlijk roomijs met chocolade saus. Natuurlijk kun je nooit voor iedereen alles goed doen. Smaken verschillen nou eenmaal. Wij vonden het unaniem, helemaal top. Er rest nu alleen nog de terug reis. Het is al donker geworden. Buiten is de temperatuur nog steeds aangenaam. In de bus is het nu toch wel wat stiller geworden en terwijl de lichten van het tegemoet komend verkeerd aan ons voorbij razen, passeren de belevenissen van deze dag nog een keer de revue. Wat een fijne dag. Het was er weer zo een. Eentje die er toe doet. Op de achtgrond klinkt de melodie van “O Danny boy” en voor even dut ik een beetje weg. Venlo is in zicht.

Aangekomen in Venlo nemen we afscheid en zwaaien onze reisgenoten uit. Het zit er weer op........

We willen iedereen bedanken voor deze meer dan geslaagde dag. Bedankt heren en dames van het bestuur, maar ook onze reisgenoten welke het zo gezellig maakten. Ik hoop dat we elkaar het volgend jaar weer zullen zien. Tot dan!

Mvg. Rob Berendsen