DOOR WILL GERRITSEN

Tegelen - Hartpatiëntenvereniging Hartezorg Noord-Limburg die 25 jaar bestaat, stimuleert sport en patiëntenbegeleiding. Ik zeg: “kijk naar mij. Ik ben zeventien jaar geleden geopereerd en ben zo fit als een hoentje.”

Cor Kusters (75) uit Tegelen werd 25 jaar geleden geope­reerd in een ziekenhuis bij Ge­neve. „Ik kreeg een bypass. Daar bestonden wachtlijsten voor, reden waarom hartpatiënten via een luchtbrug naar Zwitser­land, Engeland of zelfs Amerika moesten. Ik kwam terug in Ven­lo en ontdekte dat er helemaal niets was op het gebied van re­validatie. Je werd aan je lot over­gelaten. Fietsen? Wandelen? Je moest het dan wel voorzichtig aan doen. Vooral voorzichtig!"

Truus Dings (76) knikt: „De dok­toren wisten niet wat het hart kon verdragen. Daarom waren ze zo huiverig. En dat terwijl be­weging ontiegelijk belangrijk is voor de conditie van hartpatiën­ten."

Het gemis aan revalidatiemoge­lijkheden in Noord-Limburg gaf 25 jaar geleden de aanzet tot de

oprichting van de `Vereniging voor- en nazorg hartoperaties', in 2002 omgedoopt tot Harte­zorg Noord-Limburg. Cor Kus­ters is de enige medeoprichter die nog in leven is. Laconiek: “Je moet wat geluk hebben, dat is het hele eieren eten”. Truus Dings, die zeventien jaar gele­den vier bypasses kreeg, is be­stuurslid en doet veel aan pa­tiëntenbegeleiding. Vrijwilli­gers van Hartezorg zijn druk doende op het gebied van lotge­notencontact en belangenbe­hartiging en organiseren bewe­gingsactiviteiten. Zwemmen in Tegelen, Horst of Blerick, spor­ten en elke woensdag kunnen de leden - in totaal 225 - de pa­den en de lanen op in Noord­-Limburg. En natuurlijk geven ze voorlichting, ook gericht op hartpatiënten met specifieke kwalen zoals hartfalen en hart­ritmestoornissen. Verder is er een werkgroep voor jonge pa­tiënten. Truus Dings: “We zien momenteel veel jonge hartpa­tiënten. Mensen tussen 30 en 50 jaar die zo omvallen. Waarom? Wisten we het maar."

Cor Kusters: “In het begin gin­gen we zwemmen in een bad, of zeg maar badje, bij de paters in Steyl. Het was ook nog gratis, dus we gingen lang door. Zon­der dat er begeleiding was. Mis­schien wel een beetje gevaar­lijk. Nu` hebben we begeleiders die EHBO hebben." Truus sput­tert tegen: „Nou ja gevaarlijk? Je

moet afgaan op je eigen gevoel. Je moet geen grenzen opzoe­ken.„

Zij bezoekt evenals andere vrij­willigers hartpatiënten in het ziekenhuis. „Wij kunnen de mensen geruststellen. Ik zeg de patiënten: kijk naar mij. Ik ben zeventien jaar geleden geope­reerd en ben zo fit als een hoentje: Een operatie lijkt heel wat, maar valt best mee. Dins­dag heb ik een geopereerde patiënte bezocht. Zij vond het zo'n positief gesprek. Het punt is dat ik kan terugvallen op mijn eigen ervaringen. Ik weet bijvoorbeeld dat je na een ope­ratie het gevoel hebt alsof je botten los van elkaar gaan. Ik vertel haar dat ik het gevoel ken. Vervelend, maar maak je geen zorgen. Het zijn onnozele dingen, maar wel belangrijk voor de patiënt". Artsen en ver­pleegkundigen kunnen de pa­tiënt toch ook geruststellen? „Die hebben het niet meege­maakt. Zij praten er heel anders over”.

Voor Cor Kusters is de snelle werkhervatting van mensen met een hartkwaal een van de grootste verbeteringen in de af­gelopen 25 jaar. „Weer aan het werk? Dat raadden de medici destijds sterk af. Je kon beter he­lemaal stoppen. Toch ging ik voor 100 procent weer aan de slag." Helaas was hij bij een ont­slagronde in zijn bedrijf de `zwakke plek': „De bedrijfsarts zei: u heeft lang genoeg ge­werkt. Vond ik minder leuk”. Truus Dings: „Na mijn operatie heb ik nog jaren in onze ijssalon gestaan. Tuurlijk gaat dat.„

Bron vermelding: Dagblad de Limburger