|
 Ongeveer
medio 2002 is binnen het bestuur het idee ontstaan om
hartpatiënten in het ziekenhuis te bezoeken. Want daar
lig je te wachten, meestal ongerust- over dingen die
komen gaan. De heer Fons van Gassel uit Sevenum, een van
onze patiëntenbegeleiders, begon met deze vorm van
bezoek. Na een tijdje moest hij tot zijn spijt hiervan
af zien en na overleg werd vervolgens gevraagd of de
dames Ververs en ik. Truus Dings, de taak op zich konden
nemen. Te meer ook omdat wij beiden- evenals Fons van
Gassel- de cursus “patiëntenbegeleiding” In Bilthoven
hadden gevolgd. Sinds begin 2003 trekken Mientje en ik
meestal op dinsdagmorgen naar het ziekenhuis om
hartpatiënten voor het zover in onze macht een hart
onder de riem te steken. Dit bleek zeker in het begin
best eng. Hoe pak je dit aan en wat moet je zeggen? We
hebben beiden wel een hartoperatie achter de rug,
Mientje zelfs twee, maar ik heb geen verstand van al die
medische termen. Wat ik wel ondekt heb, dat je
voornamelijk moet luisteren naar de beleving en
gevoelens van de mensen. En terug denken aan je eigen
ervaring. Mensen willen hun verhaal kwijt. Over medische
zaken hoef je niets te vertellen, dat doet de dokter
wel. Zo dit was het voor deze keer, volgende keer meer.
Groetjes aan jullie allen,
Mientje
en Truus |
